Naturisme, Respect en Gemeenschapszin.

Drie steekwoorden die mijn levensvisie omschrijven.
Ik hoef er niet eens over na te denken! Naturisme, respect en gemeenschapszin komen direct in mij op.

Naturisme is namelijk het anker om onze levensvisie vorm te geven. Elkaar tegemoet treden op basis van gelijkheid. Waardering om wie je bent en niet om wat je bent. Daarbij helpt het gemeenschappelijk naakt zoals omschreven in de definitie van 1973. En zoals een agent trots zijn uniform draagt omdat hij de gemeenschap dient door veiligheid te garanderen. De voetbalfan de kleuren van zijn club bij zich steekt! Zo leggen wij onze kleding neer als statement voor onze levensvisie. Naast dat het natuurlijk prettig leven is zonder plakkerige lappen om je heen.

Respect voor elkaar, maar ook voor de omgeving waar in wij leven en waar onze kinderen en kleinkinderen later in zullen moeten opgroeien. Zoals bekend; Wij hebben de aarde in bruikleen van onze kinderen. Ook respect voor anders denkenden die het misschien niet met onze/mijn levenswijze eens zijn. Debat geeft ook hier de mogelijkheid om respect voor elkaar op te bouwen, voor elkaar en misschien zelfs nader tot elkaar te komen.

Een helpende hand uitsteken wie dat nodig heeft en een luisterend oor bij verdriet of tegenslag. Gemeenschapszin, of Naoberschap, zoals we dat in onze regio benoemen is meer dan naast elkaar leven. Het is met elkaar leven voor een gezamenlijk doel. Voor ons is dat om een paradijsje te maken waar we met zijn allen kunnen vertoeven. De dagelijkse sleur en beslommeringen, te samen met de kleren achter kunnen laten. Samen met vrienden, maar zeker met gelijkgestemden te leven en wel te zijn.

In een veranderende wereld word naturisme meer en meer gezien als een uiting van bloot zijn. De normen en waarden die vroeger vanzelfsprekend waren zijn nu naar de achtergrond. Zelfs de NFN gaat er in mee met de Slogan; Blootgewoon. Nooit eerder liepen de termen naturisme, nudisme en naaktrecreatie zo door elkaar als deze tijd. Waarbij vroeger de gemeenschapszin belangrijk was binnen het naturisme is men nu meer tot een consument verworden.

Sinds naturistenterreinen meer en meer als volwaardige campings worden gezien is ook de term; “Ik betaal er toch voor” niet meer onbekend. Hierdoor word de relatie van gelijkgestemde/ vrind meer en meer die van klant/ consument en is de gemeenschapszin/naoberschap van de baan. Is de helpende hand verworden tot service.
Ik doe dan ook mijn best om in discussie mijn visie van het naturisme en de verenigingsterreinen te verduidelijken op de diverse naturistencampings waar we vertoeven.

Met vrienelijke groet ter overdenking.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.